Auteur Stefaan Van Laere over valpartijen in de Tour de France op doortocht in Nederland, Vlaanderen en de Ardennen. En straks over de kasseien van Parijs-Roubaix

‘t Is me wat met die valpartijen in de Tour de France. Een mens zou op de duur schrik hebben om nog te kijken, want elke keer ik verstrooid de blik van mijn krant of laptop afwend richting tv-scherm ligt er weer een klad coureurs op de grond. Het had nochtans zo mooi kunnen zijn, in dat weidse landschap eerst in Zeeland, dan via Antwerpen naar Brussel en zo door de Ardennen die eerste twee ritten.
Fietsen en vallen hoort helaas samen, dat heb ik intussen ook al mogen ondervinden. Deze winter nog toen deze jonge goed gemutst zoals elke dinsdagochtend naar de Gentse Blaarmeersen reed voor zijn wekelijks tennisuurtje met sparringpartner en fotograaf Johan Martens - of beter gezegd, ik ben eigenlijk zijn sparring partner want hij wint meestal maar dat terzijde. Ik was al op het domein en nam goedgemutst de voorlaatste bocht maar toen ging het mis. Een of andere onverlaat op de brommer stak me net in die bocht voorbij en daar was ik niet op bedacht. Deze jongen ging onderuit, meters verder glijdend en de knie wilde niet meer mee omdat er flink wat vel aan het asfalt was blijven plakken. Van tennissen is die dag niets in huis gekomen, zulke mietjes zijn we wel.
Maar goed, vandaag staat een rit over de kasseien van de Hel van het Noorden op het programma en ik houd mijn hart al vast.
En natuurlijk ga ik kijken. Mijn knie begint spontaan weer pijn te doen.

Stefaan Van Laere is niet met een baksteen maar een fiets in de maag geboren, vermoeden wetenschappers die het dus kunnen weten. Hij schreef recent twee wielerboeken: een over Eddy Merckx en een eerste over Frank Vandenbroucke.