Stefaan ontleed

De wonderjaren

stefaan1Stefaan Van Laere werd geboren op 11 november 1963 in het hospitaal van Wetteren, en bracht zijn jeugd door in het Oost-Vlaamse Laarne als derde van vier kinderen. Opgroeien in deze kasteelgemeente gebeurde onder de warme vleugels van moeder die als een kloekhen over het gezin waakte. Als ukkie toonde hij al aan dat hij voor poseren in de wieg gelegd was, maar na een naaktfoto werd deze carrière snel in de kiem gesmoord…
Stefaan wou als kind wielrenner worden. Niet toevallig was Eddy Merckx zijn groot idool. Hij maakte nagelbijtend mee hoe de Kannibaal zijn grootste overwinningen, maar helaas ook een aantal nederlagen opliep. Een jammerlijke ontmoeting met de tent in de tuin terwijl hij op de fiets grote rivaal Luis Ocaña in gedachten op minuten fietste deed hem beseffen dat de stiel van coureur niet voor hem was weggelegd.

stefaan2In de lagere school was hij het type kind dat zelden of nooit zijn mond open deed en zeker geen haantje de voorste was. In het eerste studiejaar introduceerde de ‘meester’ een televisietoestel in de klas, al was dat toen alleen maar een kijkkastje waar met behulp van een rolsysteem woordjes in getoond werd. Stefaan stond erbij en gaapte ernaar met open mond.
In die jaren werd al de kiem gelegd voor zijn latere leven. Een opstel afgedrukt in het schoolkrantje was zijn eerste publicatie. Helaas is deze literaire tekst voor het nageslacht verloren gegaan, tenzij hij nog ergens op zolder zou liggen.
Aan rekenen had hij een broertje dood. Om er van af te zijn leerde hij zo snel mogelijk getallen optellen, diezelfde getallen ook weer aftrekken, ze nadien vermenigvuldigen en ook delen om zo zijn kostbare tijd op veel leukere manieren te besteden. Zoals met builen vallen, zijn broek scheuren en riddertje spelen.

Hoe het mis ging

stefaan3Een tijdelijke poging om rolschaatser te worden liep alleen maar op frustraties uit. Zoals gezegd deed Stefaan op school niets liever dan opstelletjes schrijven. Af en toe hing hij ook de clown uit. Een leraar Nederlands op het college van Wetteren noemde hem zelfs Urbanus. Vaak gebeurde het dat de leraar bij het begin van het uur een huiswerk verhandeling opgaf en Stefaan de taak nog voor het einde van de les al inleverde. Bij één van die opstellen begon hij bij de Romeinen en eindigde op de maan.
Een andere leraar, tevens bestuurslid van de basketbalclub waar Stefaan voor speelde in de ijdele hoop ooit een NBA-ster te worden, presteerde het om op een mondeling examen geen enkele vraag te stellen en Stefaans lichtelijk aangedikt verhaal over alweer een gewonnen wedstrijd te bekronen met een grote onderscheiding.

stefaan4Op zijn zestiende werd een droom werkelijkheid toen in het sportblad Sport ’70 een oproep verscheen om lezers aan te zetten zelf ook een artikel te schrijven. Stefaan schreef de gevleugelde bijdrage ‘Geen rozen zonder doornen’, die helaas voor de mensheid ook verloren gegaan is. Of moet hij toch eens dringend zijn zolder opruimen? Tot zijn grote verbazing werd het artikel gepubliceerd en kreeg hij zowaar 700 Belgische frank, in die tijd voor zijn gevoel een klein fortuin.
Meteen had hij de smaak te pakken. Hij deed het voorstel om een eerste interview te doen, met niemand minder dan de veldrijder Albert Van Damme uit zijn gemeente die éénmaal wereldkampioen was.
Toen was er geen stoppen meer aan. Kwamen aan de beurt nog meer sporthelden, helaas wel allemaal uit de regio want deze journalist in spe moest alle verplaatsingen per fiets maken en het gezin had toen ook nog geen telefoon… Tussendoor studeerde hij af aan de middelbare school en drongen zich verdere studies op. Hij opteerde voor de richting pers- en communicatiewetenschappen aan de Gentse Universiteit, niet alleen omdat dit in zijn interessesfeer lag maar ook omdat dit de optie met het minste aantal lesuren was en hij zo tijd had om te schrijven.

Beroep: schrijver

stefaan5Al tijdens die opleiding begon Stefaan Van Laere als free lance journalist voor allerlei tijdschriften en kranten te pennen, en leerde zo met vallen en opstaan de stiel. Want schrijven is inderdaad een stiel. Zo werkt(e) Stefaan voor verschillende kranten en tijdschriften, met uiteenlopende interesses zoals muziek, toneel, literatuur, lifestyle, eten en drinken. En daar zijn intussen al een hele reeks boeken bijgekomen, zoals u in de rubriek ‘Mijn werk chronologisch’ kunt zien.
Stefaan weet niet wat hij later zal doen, als hij volwassen is. Op pensioen gaan allicht, want het zit er niet meteen in dat hij ooit een ‘echt’ beroep zal uitoefenen. Daarvoor is hij te zeer met het schrijversvirus besmet, maar gelukkig is deze aandoening niet overdraagbaar.
Zijn echtgenote Kathelyne die anoniem wenst te blijven probeert hem – praise the Lord!- met beide voeten op de grond te houden (wat niet altijd lukt, zodat hij af en toe uit het raam dreigt te zweven), en verder heeft hij nog een zoon (Nathan, 17/01/1994) en dochter (Freya, 26/10/1996) die hem een stukje kind doen blijven.
Stefaan heeft nooit willen kiezen tussen schrijven voor kinderen of volwassenen. Allebei zijn ze evenwaardig, vindt hij. Voor volwassenen mag het uiteraard wat ‘moeilijker’, maar schrijven voor kinderen vraagt toch ook heel wat van een schijver, zij het op een andere manier. Je hebt minder woorden ter beschikking, en je lezertjes moeten het kunnen begrijpen. Maar in de beperking schuilt net de uitdaging. Kinderen hebben een andere manier van denken, die daarom niet minderwaardig is. Integendeel, waren alle volwassenen nog maar een beetje kind…