Over het overlijden van Luc De Vos: zonde van dat laatste glas

Ik ben er niet goed van. Luc is niet meer, dedju.
Ik ga me niet echt een intieme vriend noemen, maar toch. Luc en ik, we kennen mekaar al een hele tijd. meer bepaald van in 1988, nog voor de Gorkygekte (toen nog met een -y) toesloeg. We waren twee hongerige jonge honden en ik schreef toen bijna de klok rond voor – ook al zaliger gedachtenis – dagblad Het Volk. Luc kwam de gelederen vervoegen voor de Gentse Feesten, waar hij elke avond trouw de optredens op Sint-Jacobs volgde en daar in zijn onnavolgbare stijl verslag over uitbracht.
Uiteraard was Luc toen al met muziek bezig. Luc was altijd met muziek bezig. Ik deed in die dagen het allereerste interview met hem, in de tijd dat hij nog van de ene naar de andere job fladderde, zo onder meer bij Tupperware. Ook volgde hij een cursus bij de VDAB, want het was een illusie dat hij ooit van de muziek zou kunnen leven.
Tot die heuglijke finale van HUMO’s Rock Rally, die weliswaar door Noordkaap gewonnen werd maar uiteindelijk zou Gorky (knap derde) als eerste doorbreken.
En de rest is geschiedenis. Gorky werd Gorki, maar Luc bleef al die tijd gewoon Luc.
Verdomme toch.
De voorbije 25 jaar kwamen we mekaar onregelmatig regelmatig tegen, en altijd was er die wederzijdse blik van verstandhouding. We keuvelden wat, we dronken een glas en we gingen verder met de orde van de dag.
Van één ding heb ik spijt: van dat laatste glas dat we niet gedronken hebben. Het staat nog op ons te wachten ergens in een café in de buurt van Vorst Nationaal. Een paar weken geleden zagen we elkaar toevallig in de pauze van het optreden van Cat Stevens, een van je grote helden. Ik was uitgenodigd door Pol Van Assche, de drijvende kracht van Polariteit. We sloegen aan de praat, je vertelde gul over de Slimste Mens en dat je een nieuw boek uit had waar je veel van verwachtte. “Hoeveel boeken hebde gij nu al geschreven, een stuk of honderd zeker?” vroeg je, en ook met Pol (die je goed kent van onder meer de Gentse Feesten) wisselde je herinneringen uit. En we spraken af dat we na het optreden samen een glas zouden drinken.
Dat is er dus niet van gekomen. We vonden elkaar niet in de drukte, en je bellen kon niet want je hebt geen gsm omdat je daar niet in geloofde.
Luc De Vos overleden, hoe is ‘t mogelijk. Mia schreit zich de ogen uit.

cartoon Luc De Vos: met dank aan Gipi

luc de vos





6 Responses to “Over het overlijden van Luc De Vos: zonde van dat laatste glas”

  1. ronny debbaut zegt:

    Inderdaad, dedju!

  2. Johanne D'haevé zegt:

    We zullen je missen, Luc! Mooie woorden, Stefaan!

  3. Een kanjer van een cliché maar al te waar: ik kan het nog altijd niet geloven!

  4. anton verbeeck zegt:

    Lucs liedjes spoken al de hele week door mijn hoofd…

  5. Lorena zegt:

    Vanmorgen Mia op de radio gehoord en ik ben spontaan beginnen huilen… :(

  6. Maurice zegt:

    Ja, zonde toch!

Leave a Reply