Column: Waarom dansen mensen? Ik dans, dus ik ben…

dansschoenenWaarom dansen mensen? Deze vraag stellen is voor vele dansliefhebbers even bespottelijk als informeren waarom we ademen, eten of drinken. Op het gevaar af me belachelijk te maken waagde ik het toch.

Stefaan Van Laere

Dans is van alle tijden. Van zodra er ritme was, werd er ook gedanst. Oervolkeren deden het bij wijze van ritueel om zich voor te bereiden op de jacht of een gevecht met andere stammen, maar evengoed om ziektes letterlijk uit het lijf te dansen of om regen af te smeken.
Intussen betekent dansen voor wel iedereen die er zich aan waagt iets anders. Een kleine rondvraag bij liefhebbers brengt meteen een brede waaier aan motivaties en emoties boven. Dansen doen we om de meest uiteenlopende redenen: omdat het ons innerlijk en uiterlijk in beweging brengt, omdat het troost biedt, of gewoon omdat we moeten…

Loslaten

Sandra (24) ontdekte tijdens een workshop dans en beweging op het Antwerpse Zuid dat het dansen haar hielp een relatiebreuk te verwerken. “Mijn vriend en ik zaten op een andere golflengte, de oceaan tussen ons werd te diep. Ik verwijt hem niets, de magie tussen ons was gewoon weg. Ik liep enkele dagen depressief rond, tot een goede vriendin me voor deze workshop inschreef. Aanvankelijk tegen mijn zin, maar de lesgeefster deed me nadenken over de helende kracht van de dans. Ik leerde er loslaten, en opnieuw genieten. Ik kreeg er ook de smaak te pakken, en volgde intussen al lessenreeksen salsa, volksdans en tempeldans. Heel uiteenlopende dansen, maar daar voel ik me net goed bij. Het gekke is dat ik onlangs ook mijn ex-vriend, die nochtans helemaal geen danser was, op de dansvloer gezien heb. Hij heeft dus blijkbaar intussen ook de microbe te pakken.”

Alle remmen los

Geertje (19) heeft haar eerste jaar studies geneeskunde achter de rug en slaagde met onderscheiding. “Ik had het tijdens de vakantie nodig om alle remmen los te laten. Je kon me bijna elke dag tijdens het Gentse Feesten in het Baudelopark vinden om lekker uit de bol te gaan op het Boombal, en ook De Dijk Danst in Middelkerke was voor mij een hoogtepunt. Ik weet niet eens of je wat ik doe eigenlijk dansen mag noemen, het is eerder alle zorgen vergeten, me laten leiden door het ritme van de muziek en alles om me heen vergeten. Ik plan in ieder geval om tijdens het schooljaar geregeld te blijven dansen, want het geeft me energie en het vormt het ideale tegenwicht voor de droge cursussen. Misschien word ik later wel de eerste dansende hersenchirurg (lacht).”

Afdalen in jezelf

Annick (36) doet aan buikdansen, niet om anderen te behagen maar omdat het haar helpt innerlijke rust te bereiken. “De meeste mensen denken dat ik heb leren buikdansen om mijn man te plezieren. Dat was in het begin misschien zo, maar intussen ben ik eraan verslaafd. Ik vind mezelf eerder dik en zeker geen fotomodel. Het was een grote overwinning om aan buikdansen te beginnen, en ik heb in het begin veel moeite gehad om die drempel te overwinnen. Nu zou ik die wekelijkse les niet meer kunnen missen. We zijn samen met gelijkgestemde zielen, en al buikdansen daal ik steeds dieper af in mijzelf. Een dans die letterlijk vanuit de buik vertrekt kan niet anders dan gevoelsmatig zijn. Ik leer er mijzelf steeds beter door kennen en vooral mijzelf aanvaarden.”

Leven in stijl

Albert (57) houdt vooral van stijldansen en schuift met zijn echtgenote Audrey (55) de salons af. “Al wordt het wel steeds moeilijker om nog ergens met een echt orkest te kunnen walsen. Ballroomdansen zit de laatste tijd steeds meer in het verdomhoekje. Vroeger werd naar ons opgekeken omdat we ons mooi kleedden en naar het weekend toeleefden, nu reageren mensen eerder meewarig. Voor mij is het wedstrijdelement niet zo belangrijk, maar het is wel een motivatie om telkens weer je best te doen. Mijn vrouw is Britse, en daar is het wel nog de gewoonte dat mensen aan wedstrijden deelnemen. Die moderne dansen zijn niet aan mij besteed, maar ik ga er zeker niets negatief van zeggen. Iedereen danst zoals hij wil, en voor mij is het vooral een weerspiegeling van een levenswijze. Ook in mijn vrije tijd loop ik graag goed gekleed rond, dus waarom niet op de dansvloer?”

Samen dansen

Peter (41) noemt zich een gepassioneerd gelegenheidsdanser. “Ik volgde wel al eens enkele cursussen, van alles wat eigenlijk van Afrikaanse dans tot tango, lindy hop en capoeira maar toch dans ik vooral spontaan omdat ik het niet kan laten. Trouwfeesten, muziekoptredens van wereld- en folkgroepen maar even goed een rockbandje of zelfs een klassiek orkest, het maakt niet uit. Ik vraag me niet af of ik technisch goed dans, het is gewoon een kwestie van doen. Dans is voor mij het ultieme communicatiemiddel, iets wat je bij voorkeur met anderen samen deelt. Het kan helpen verdriet te verwerken, het is de ideale uitlaatklep na een week hard werken en natuurlijk ook fantastisch om je eens lekker uit te leven. Kortom, ik dans, ik ben.”



2 Responses to “Column: Waarom dansen mensen? Ik dans, dus ik ben…”

  1. suzy zegt:

    Waarom Ik dans? Omdat ik ervan geniet. Omdat het me toelaat me uit te drukken zoals ik ben zonder franjes, eerlijk en oprecht. Wat je ziet is wat je krijgt…

  2. Anna zegt:

    ik dans voor mijn “plezier”. maar ik doe het ook als “sport”. ik zit er al jaren op en ik vind het nog steeds “leuk”.

Leave a Reply