Hij was al zolang vliegende reporter, maar nu werd hij toch wat moe. Altijd maar weer nieuws moeten zoeken, de laatste jaren in de door zovelen afgegraasde weide van de Bekende Vlamingen. Daar moet een mens uiteindelijk van kapot en hij was dan ook aan rust toe.

Maar vandaag had hij een dagje vrij. Of toch weer niet helemaal, want hij kwam naar een van die onbenullige zangeresjes kijken. Die morgen had hij haar al geïnterviewd, en omdat ze toch een paar vormde met een nog veel bekender kale zanger besloot hij ’s avonds plezier en de job te combineren.

Het boterde niet meer in het huishouden. Hij zei het op een toon die te luchtig was om waar te kunnen zijn. Veel viel daar niet op te zeggen. Iemands privé-leven is zoals het woord zegt privé. ‘Behalve natuurlijk als je een BV bent, dan houdt dat recht op. Het zou nogal mooi zijn als we daar niet meer mochten over schrijven. Dat is gewoon mijn plicht.’

Hij was dus weer vrijgezel. Een raar gevoel na zoveel jaren huwelijk. Maar goed, ze hadden het als twee volwassen mensen uitgepraat. Hoeveel huwelijken lopen er uiteindelijk niet spaak? Zoiets moet je rationeel bekijken. Zei hij. Hij zei zoveel.

Algauw kwam de aap uit de mouw. Eigenlijk kwam hij niet zozeer voor het zangeresje, dat wicht kon hem in feite gestolen worden. Maar ze speelde nu omroepster, een nepjob om snel te vergeten. En ze had een stel van van haar collega’s meegebracht, schminksters en zo, best appetijtelijke juffrouwen. Ze supporterden luidruchtig voor hun collega die gelukkig iets beter zong dan ze acteerde. Een van die grietjes had zijn hart gestolen, het type dat meedoet aan miss aardbeiverkiezingen maar nooit op het podium geraakt. Enkele weken geleden had hij haar naar aanleiding van een reportage voor het eerst ontmoet, en sindsdien waren ze nog een paar keer op elkaar gebotst. Dat wereldje is klein, en inteelt is koning. Tien om te zien in Blankenberge zaliger gedachtenis, een feestje hier, een schandaaltje daar. Hij had een afspraakje met haar kunnen losweken en keek daar nu al naar uit. Bij een kom mosselen bespraken we als twee pubers zijn kansen. ‘Go for it’, zei ik. Wat moest ik anders zeggen.

Hij had gehoopt na het optreden nog een paar woorden met zijn nieuwe vlam te kunnen wisselen, maar het blondje moest met de rest van het gevolg mee. Zou hij haar achterna gaan? De kans dat hij haar in de massa terugvond was klein. Ach, veel had het allemaal niet te betekenen, grijnsde hij. Maar hij zou toch eens proberen.

‘Wat denk je?’

Ik haalde de schouders op. Dronk nog iets. Jongen toch, dacht ik. Miss poes.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *