Hoe kan je dansplezier omschrijven? Het was een opdracht die ik mezelf oplegde, maar tevergeefs. Hoeveel ik er ook over nadacht, elke aanzet tot een neergeschreven impressie strandde telkens weer in het onvermogen om de natuurlijkheid van een vloeiende beweging op muziek in woorden te vatten. Dan heeft een schilder het toch gemakkelijker.
Alhoewel, bedacht ik meteen mistroostig. Wat is het perfecte dansschilderij? Ik pijnigde mijn hersenen, en kon er niet meteen een voor de geest halen. Hoeveel schilderijen ik ook bekeek, hoe verdienstelijk ze ook waren, altijd ontbreekt er wel weer iets. Mijn collega’s van de beeldende kunst kampten dus met hetzelfde probleem.
Maar misschien bracht de nacht wel raad. Hoopte ik. Woelen en keren, de slaap wou maar niet komen. En de muze liet me ook al in de steek. Dat goddelijk schepsel waar een schrijver zo afhankelijk van is. Ze kruipt wanneer zij het wil bij me in bed en fluistert me woordjes toe die voor mij kostbaarder zijn dan goud. Maar vannacht gaf ze niet thuis. Vruchteloos lag ik op haar te wachten, langsom wanhopiger. Ik voelde me machteloos.
De volgende dag. Ik werd steeds ongenietbaarder. Een mens, zo besefte ik steeds meer, kan de gevangene van zijn eigen gedachten worden. Gekluisterd in de kerker van zijn geest. De verleiding om op te geven was groot, maar zo zit ik niet in mekaar.
Ik trok dan maar naar buiten, naar de rust van de natuur. Zittend onder een boom, kauwend aan het uiteinde van mijn potlood, het notitieboekje werkloos rustend op mijn schoot.
Ik zag het leven aan me passeren. Een oude man wandelde mankend met zijn poedel langs het water. Een meisje vroeg of ze het hondje mocht strelen, baasje knikte instemmend. Haar mama riep, en ze kreeg een koekje dat er verdomd lekker uitzag.
De oude man sloeg zelfs een praatje met me, over zijn kleinkinderen die zo snel opgroeiden dat hij moeite had om ze uit elkaar te houden. Ik kreeg er geen woord tussen, maar dat hoefde ook niet. Mijn hoofd werd langzaam weer leeg, bevrijd van de muizenissen.
’s Avonds kwam de ingeving. Kijkend naar een programma waarbij bekende mensen op schaatsen hun kunsten toonden. Ze begaven zich letterlijk op glad ijs. Bij eentje, hooguit twee zag ik oprecht plezier op het gezicht, de anderen waren te verkrampt bezig met vooral toch niet uitgeschakeld te worden. En toen kwam mijn dochter thuis van de balletles, een gezonde rode, blije blos op de wangen. Ik hoefde niet meer te schrijven over dansplezier, het stond hier gewoon voor mijn neus en het rook een beetje naar zweet.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *