Column: De schoenen van de dansleraar

De schoenen van de dansleraar

Daar zat ze dan, helemaal opgetut en met een overdaad aan toeters en bellen rond hals en polsen, zomaar een meisje uit de straat dat graag naar dansen keek. Misschien een jaar of zestien, maar daarvoor durf ik mijn hand niet in het vuur steken. Kinderen worden veel sneller groot dan vroeger, voor zover ze nog ooit kind zijn.
De dansvloer was gevuld met jonge, zwetende lichamen die zich lieten leiden door het pompende ritme van de muziek. Een vleugje hiphop, een lankmoedige milonga, de eerste tonen van een wals die plots salsa uitademende; een bonte mix van stijlen werd door de blender gehaald en het werkte wonderwel op de dansspieren.
Het meisje gaapte met open mond naar het spektakel en wiegde de muziek met haar vingertoppen op haar dij mee. Een mooie, blote dij, haar lederen rokje leek eerder een fijn gordeltje. In haar mond danste een kauwgum van links naar rechts, en steeds op dezelfde tel van de driekwartsmaatmuziek blies ze een grote, roze bel die keurig uiteenspatte zonder vlekken op haar gezicht na te laten. Beheerst vakmanschap was het, vanzelf uitgevoerd zonder dat iemand het merkte.
Tijdens de korte pauze draaide de dj hits uit de jaren tachtig. Let’s dance van David Bowie, Fame, Don’t you want me. Onvervalste ééntegeldansen waarop haar ouders hun hunkerende lijven tegen elkaar hadden aangedrukt, en wellicht de soundtrack bij haar verwekking. Een zonnige glimlach sierde haar lippen die ze die avond voor het eerst had opgemaakt. Net iets te nadrukkelijk zodat haar mond eerder dreigde dan aantrok, maar dat zou ze nog wel leren. En wellicht snel, want ze oefende vaak genoeg voor de spiegel. Dromerig verzonk ze in gedachten. Wie weet wat er in dat frisse jonge meisjeskopje allemaal omging.
Het dansen hernam, en ze was prompt weer bij de pinken. Haar ogen werden schoteltjes toen de leraar met zijn beste leerling een zwierige paso doble demonstreerde. Haar blik werd nu onweerstaanbaar aangetrokken door zijn dansschoenen, keurig opgeblonken leder van het allerduurste merk. Die zal ik tenminste niet nodig hebben, lachte ze luidop.
De leraar draaide zich bij het einde van het lied om en nodigde haar nu ten dans. Op de tonen van een tango van Piazzolla danste ze onder zijn deskundige leiding een perfecte ocho in haar rolstoel.



Leave a Reply